Αντώνης Λιάνος: Στα αδέσποτα όλα είναι πειθώ, στόχος και μάρκετινγκ!

Το «Ράδιο Ελασσόνα» 88,4 συνάντησε τον αρμόδιο συνεργαζόμενο υπεύθυνο αδεσπότων του Δήμου Ελασσόνας και δημοσιογράφο Αντώνη Λιάνο, στην οικεία του Γιώργου Αθαναηλίδη, σε μια συνέντευξη από καρδιάς για τα αδέσποτα και το ζήτημα που ταλανίζει κάθε πόλη. 

Ο Αντώνης Λιάνος παρασημοφορημένος από τον Δήμο Ελασσόνας και τον Σύλλογο Ελασσονιτών Εθελοντών Ενεργών Πολιτών, υπέβαλλε την παραίτησή του στον Δήμο Ελασσόνας και ανακοίνωσε την οριστική του απεμπλοκή από τα αδέσποτα:

 -Έκλεισε ο κύκλος με τα αδέσποτα τελικά;

-Νομίζω ναι. Έρχεται κάποια στιγμή η ώρα που λες μέσα σου «φτάνει». 


-Πόσα σκυλιά πέρασαν από τα χέρια σου;
-Πάνω από 1.000… Δεν θυμάμαι ειλικρινά. Ανοσία.

 -Ποια ήταν η καλύτερη στιγμή που δεν θα ξεχάσεις όλα αυτά τα χρόνια;

-Όταν κοιμήθηκα για πρώτη φορά με σκύλο παρέα. Εγώ στο κρεβάτι, εκείνος στο πάτωμα. Είχαμε πιει μπύρες και οι δύο. Ο «Ρανταπλάν» έπινε για ώρες, αφού ποτίζανε το σκυλί, την βραδιά των Αγανακτισμένων στη κεντρική πλατεία. Κάναμε αμάν να φτάσουμε στο γραφείο της εφημερίδας. 

 -Η καλύτερη στιγμή με τους εθελοντές στα αδέσποτα;

-Με τον Στέφανο τον Γκατζιούρα και τη Ρούλα τη Γιαβούρογλου έξω από το φαρμακείο του Βάλλα. Είχαμε ένα μεγάλο χάρτη που απεικόνιζε το πολεοδομικό σχέδιο της Ελασσόνας. Και είχαμε βάλει παντού βούλες κόκκινες. Όπου βούλες, βάλε αδέσποτα. 

 -Η χειρότερη στιγμή;

-Όταν έπρεπε να πάρουμε απόφαση για την πρώτη ευθανασία με τον κτηνίατρο στη Λάρισα. Κανείς δεν έπαιρνε την απόφαση. Και ο κλήρος έπεσε σε μένα.

-Και τι είπες;

-Η Ρούλα έλεγε: «Δεν είμαστε θεοί για να αποφασίσουμε», ο κτηνίατρος έλεγε «Πάρτε μια απόφαση» και εγώ απάντησα «Θεοί δεν είμαστε αλλά δεν έχουν και κανέναν άλλον αυτά τα πλάσματα για να αποφασίσει». Δεν υπήρχε Ανδρέα τότε μέριμνα από τον Δήμο, δεν υπήρχε τίποτα. Αποφασίσαμε ένα σκυλί σακατεμένο που πέρασε από πάνω του αυτοκίνητο, να κοιμηθεί και να…ταξιδέψει. Τελικά πέθανε στη νάρκωση πριν το χειρουργείο, που πήρε το ρίσκο ο ίδιος ο γιατρός να κάνει.

 -Πότε γέλασες πολύ;

-Όταν στη προεκλογική του Πασχόπουλου, φώναξε η Γράψα η Γεωργία: «Και τώρα υποδεχτείτε τον Γιώργο Πασχόπουλο, τον Δήμαρχο» και στο βήμα αντί για τον Γιώργο, ξεπρόβαλε ο «Δήμαρχος» ο σκύλος.

-Και πότε έκλαψες;
-Όταν έθαψα 8 κουτάβια μιας αδέσποτης σκύλας, της «Τόνιας» που της είχαν δώσει το όνομά μου. Ήταν νεκρά από τύφο, τα έθαψα και όταν γύρισε, τα έψαχνε. Και τι να της πεις…

-Πολλές φορές έχεις γράψει ότι στη Ρούλα τα χρωστάς όλα.
-Αναμφίβολα. Η Ρούλα ήταν το «Α» και το «Ω» στη ζωή μου όσον αφορά τα αδέσποτα. Και όχι μόνο όσον αφορά τα αδέσποτα. Η Ρούλα με έμαθε να πλησιάζω ένα σκυλί, να το κοιμίζω στην αγκαλιά μου, να το ηρεμώ όταν το έπιανε πανικός. Η Ρούλα με γαλούχησε και η Ρούλα με έστρωσε με τις φωνές της, στο να αντιληφθώ ποιος είναι ο ρόλος μας.

-Αισθάνεσαι πικραμένος;
-Όχι. Αισθάνομαι γεμάτος. 

 -Έχεις σκληρύνει; 

-Έχω σκληρύνει και έχω γίνει ρεαλιστής επάνω στα αδέσποτα. Ο Γιάννης Παπαλεξίου μου έμαθε να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο και να σκέφτομαι με ορθή σκέψη όσον αφορά τα σκυλιά και την επιβίωσή τους. Ευτυχώς δεν μεταλλάχτηκα. Όταν συνεχίζεις να κλαις για έναν σκύλο, που περνάει δύσκολα, σημαίνει πως παραμένεις ακόμα άνθρωπος.

 -Δέχτηκες σκληρή κριτική όμως. Ότι δεν έκατσες στα «αυγά» σου, να μείνεις μόνο στη δημοσιογραφία.

-Άκουσα και άλλα Ανδρέα. Μου είπανε να «κόψω πέρα» γιατί θα χαντακωθώ. Ο κόσμος λέει πολλά. Ειδικά όταν κάθεται και δεν σηκώνει τα χέρια να βοηθήσει. Μετά από τόσα χρόνια, όλα αυτά, μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο.

-Κατηγορήθηκες ότι αυτοπροβλήθηκες μέσα από τον εθελοντισμό.
-«Ε…χα!» που λένε και στο χωριό μου. Αν ένας δημοσιογράφος, που γράφει δημόσια και αυτονόητα λόγω επαγγέλματος αυτοπροβάλλεται καθημερινά, έχει ανάγκη από…αυτοπροβολή στον εθελοντισμό, τότε τι να πω. Μάλλον κάποιοι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την διαφορά ανάμεσα στην κοινωνικοποίηση του εθελοντισμού μέσα από το μάρκετινγκ και την…αυτοπροβολή. Αυτοπροβάλλεται αυτός Ανδρέα, που θέλει να κατέβει υποψήφιος σε τίποτα δημοτικές ή περιφερειακές εκλογές. Όχι αυτός που δεν κατέβηκε υποψήφιος ούτε στον σύλλογο που ίδρυσε και θα μπορούσε να πάρει το σκαλπ στη κάλπη.

 -Δηλαδή;

-Ο εθελοντισμός είναι ατομικός, αθόρυβος είναι και μαζικός. Στον μαζικό εθελοντισμό όλα είναι πειθώ, έμπνευση, στόχος και μάρκετινγκ. Τελειώσαμε.

-Θα σου πουν κάποιοι ότι δεν είναι έτσι. Όταν κάνεις κάτι, το κάνεις για σένα.
-Αυτό ισχύει όταν κάνεις ατομικό εθελοντισμό κατά τη γνώμη μου. Ταΐζεις ένα σκυλί έξω από το σπίτι σου, οκ, το κάνεις, το γουστάρεις, δικαίωμά σου και μέχρι εκεί. Όταν θες να ευαισθητοποιήσεις την κοινωνία, όταν θες να κάνεις μαζικό εθελοντισμό, όταν θες να αλλάξεις αυτόν τον γαμημένο κόσμο, θες λαό Ανδρέα μου. Θες κόσμο, χέρια, πως το λένε. Αν δεν σε δουν να βγάζεις θετική ενέργεια, αν δεν πείθεις με την δημόσια παρουσία σου, δεν ακολουθεί κανένας. Κάποτε η Μαρίσσα Μπίλη είπε πως «Το πρόβλημα στην Ελασσόνα είναι ο κόσμος της». Ε λοιπόν, αν αυτός ο κόσμος είναι «προβληματικά αδιάφορος», τότε πρέπει να τον τσιγκλήσεις. Δεν χαρακτηρίστηκα ποτέ για την φιλησυχία μου αλλά γιατί ήμουν ένα «κακό σπυρί» στον κώλο όλων στην πόλη. Και ξέρεις το «κακό σπυρί» ενοχλεί. Ειδικά στο σημείο που βρίσκεται.

-Καταλαβαίνω τι λες.
-Μαζεύει κάποιος καπάκια. Μόνος του. Πίνει μπουκαλάκια με νερό και μαζεύει καπάκια. Είναι εθελοντής και σεβαστό. Μπορεί να αλλάξει την κοινωνία; Όχι. Μπορεί να αλλάξει τον εαυτό του. Αν θες να επιφέρεις αποτέλεσμα, πρέπει να βγεις μπροστά με άλλους και να πεις: «Μαζεύουμε καπάκια γιατί ο Δημήτρης χρειάζεται αναπηρικό αμαξίδιο». Εκεί η κοινωνία αποκτά στόχο. Και ο στόχος σημαίνει μαζικότητα στην συλλογή καπακιών. Έφερα ένα παράδειγμα. Όχι τώρα να μιλάμε για πράγματα δύσκολα. Να πρέπει να πείσεις κτηνοτρόφο να πάρει κουτάβια από το Πάρκο Φιλοξενίας και όχι από γέννα άλλων κτηνοτρόφων ή από
Pet Shop. Και άντε πείθεις έναν κτηνοτρόφο. Πείσε έναν κυνηγό να πάρει παρατημένο κυνηγόσκυλο.

-Δηλαδή υπάρχει καχυποψία για να έρθει κάποιος να υιοθετήσει;
-Όχι, υπάρχει άγνοια. Θεωρούν ότι τα αδέσποτα επειδή είναι ημίαιμα δεν είναι υγιή. Κάνουν μέγα λάθος. Τα ημίαιμα κουβαλούν στο σώμα τους, δύο και τρεις διαφορετικούς τύπους αίματος. Αντέχουν τις κακουχίες, τα πάντα. Τα καθαρόαιμα σε μια αρρώστια, αν είναι και ανεμβολιάστα, ξέχασέ τα. Επίσης βλέπω ότι αγαπούν τις ράτσες και όχι τα σκυλιά. Και αυτό πολύ άσχημο.

 -Κάνατε λάθη με τη Ρούλα, τον Στέφανο; Έκανες λάθη;

-Σαφώς και κάναμε. Πρώτον ήμασταν τρεις πολύ δυνατές προσωπικότητες. Το ότι συνυπάρξαμε οφειλόταν στον κοινό σκοπό και ότι ήμασταν μια γροθιά στα δύσκολα. Και προσωπικά έχω κάνει τα περισσότερα λάθη. Ποιος είναι αυτός που δεν κάνει λάθη; Μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα. 

 -Τι θεωρείς το πιο σωστό που πράξατε;

-Ότι αποχωρήσαμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο, στην δική του ώρα, για τους δικούς του λόγους, ανοίγοντας πλέον τον δρόμο να έρθουν νεότεροι σε όλο αυτό. Πρέπει στη ζωή να ξέρεις πότε να αποχωρείς.

 -Πολλοί θα πουν γιατί όμως τώρα; Τώρα υπάρχει το Πάρκο Φιλοξενίας, ο κόσμος αγκαλιάζει την προσπάθεια, υπάρχει κοινωνικοποίηση όπως είπες.

-Γιατί δεν είναι ο Αντώνης το ζητούμενο, για αυτό τώρα. Το ζητούμενο είναι να παραμείνει ζωντανό το κίνημα. Και το κίνημα δυνάμωσε πάρα πολύ. Και αυτό οφείλεται στην παρουσία της Δήμητρας της Κουτόβα. Η Κουτόβα είναι μία «πυρηνική δύναμη» που το πάθος της για τα αδέσποτα είναι ανεξάντλητο. Πρώτη φορά στη ζωή μου έχω δει άνθρωπο να αφιερώνεται με τέτοιο τρόπο στα αδέσποτα ολημερίς. Η Κουτόβα με την Μαρία Καραγιώργου, ας ακουστεί όπως θέλει, είναι το «σήμερα και το αύριο» στα αδέσποτα. Η Ραφαέλα με την Νίκη είναι το «μεθαύριο». Η Κουτόβα μπορεί να πετύχει όλα όσα δεν μπορέσαμε. Και είναι πάρα πολύ χαμηλών τόνων. Εγώ τη συμβούλευσα να βγει μπροστά. Τέτοιοι άνθρωποι που εμπνέουν και άλλους, όπως τα υπόλοιπα κορίτσια, είναι προσωπικότητες που πρέπει απαραιτήτως να υπάρχουν μέσα στην κοινωνία. Και οφείλει ο Δήμος Ελασσόνας να ακούει αυτούς τους ανθρώπους και να τους βοηθήσει ακόμη περισσότερο στο έργο που επιτελούν. 

 -Γιώργος Αθαναηλίδης. Κεφάλαιο; 

-Τεράστιο. Με τον Γιώργο κουβαλούσαμε με το μηχανάκι νερό μέχρι το «Καρπούζι», το οποίο όταν είχε κλείσει το 2010 το είχαμε μετατρέψει σε…"σκυλάδικο". Ο Αθαναηλίδης είναι ο «Τελευταίος των Μοικανών» στη προσπάθεια της τελευταίας δεκαετίας. Και μάλιστα συνεισφέρει μέχρι σήμερα όπου μπορεί στο Πάρκο Φιλοξενίας.

 -Ρούλα Γιαβούρογλου. Θα μου πεις κάτι;

-Νομίζω ότι πριν έδωσα μια εικόνα. Δεν νομίζω να υπήρχε πουθενά στην Ελλάδα, μία προσωπικότητα που ως γυναίκα εκλέχτηκε Πρόεδρος Κυνηγετικού και στη συνέχεια ήταν η επικεφαλής μιας δεκαετούς προσπάθειας ώστε να σταματήσουν οι κακουχίες και οι βασανισμοί στα αδέσποτα. Να υπάρχει φόβος για πρώτη φορά, ότι «αν δεν φροντίσεις το σκυλί σου» θα στο πάρει η πολιτεία. Δεν νομίζω να υπάρχει και άλλη γυναίκα που γνωρίζει άψογα ένα σκυλί, ένα γατί και ένα αετόπουλο πως μπορεί να συμπεριφέρονται καθόλη τη διάρκεια 24ωρου. Η Ρούλα αφιέρωσε τη ζωή της στα αδέσποτα. Μόνο όσοι γνωρίζουν την καθημερινότητά της, έχουν δικαίωμα να την κρίνουν. Δεν την αγιοποιώ. Η Γιαβούρογλου όμως και αν είναι κεφάλαιο.

 -Παναγιώτης Πουρσανίδης…

-Είναι νωπή η απώλεια Ανδρέα. Μας έχει στιγματίσει η απώλεια του Παναγιώτη. Ένας άνθρωπος όταν είναι οικουμενικός σε όλα, είναι άξιος σε ότι και αν καταπιάνεται. Να είναι καλά εκεί που είναι. Και είναι σίγουρα στον Παράδεισο ο «Πάνας» μας. Θα ανταμώσουμε…

 -Στέφανος Γκατζιούρας…

-Εγώ όταν μιλώ για τον Στέφανο, συγκινούμαι. Δεν έχω περάσει λίγα με τον Γκατζιούρα. Μου στοίχησε προσωπικά η φυγή του στην Αθήνα. Με τον Στέφανο το 2014, το 2015 κάναμε περιπολίες το χειμώνα με το αγροτικό μέσα στην πόλη, κάθε βράδυ μέχρι τις 5 το πρωί. Σκεπάζαμε αδέσποτα έξω από τα καταστήματα με κουβέρτες που παίρναμε από τον σύλλογο και από την πρόεδρο την Κατερίνα Τζουανάκη. Ίσως αν γράψω ένα βιβλίο που σκέφτομαι να μιλήσω για τον Στέφανο όπως εγώ τον έζησα. Τον Στέφανο τον άδειασε ο θεσμός της πόλης. Δεν τον άκουσε. Θα μπορούσε η Ελασσόνα να ήταν άλλη πόλη σήμερα. Ο Στέφανος ήταν κινούμενη δύναμη. Αυτές τις δυνάμεις τις αξιοποιείς…

-Τι θα κάνεις από εδώ και πέρα;
-Ατομικό εθελοντισμό…

-Η διαφορά ανάμεσα στον μαζικό και στο επαγγελματικό κομμάτι όταν συνεργάστηκες με τον Δήμο Ελασσόνας;
-Τεράστια διαφορά. Αν στον εθελοντισμό είχα ευθύνες, εδώ είχα και έναν Δήμο, ως θεσμό στη πλάτη. Τεράστια η τιμή που μου έγινε με την πρόταση του Νίκου του Γάτσα. Ένα εξάμηνο που θα θυμάμαι για χρόνια.

 -Ο κόσμος λέει ότι «μπήκε σειρά».

-Πάντα υπήρχε σειρά. Απλά ανάλογα τις συνθήκες και τις περιόδους όλο αυτό μειώνεται και αυξάνεται ως ζήτημα. Ο θεσμός σαφώς είναι ο οδηγός σε μια κατάσταση και στην λύση ενός προβλήματος. Αν όμως ο καθένας μας δεν αλλάξει συμπεριφορά και παιδεία, δεν θα σταματήσουν ποτέ να υπάρχουν αδέσποτα. 

 -Γιατί όχι καταφύγιο;

-Γιατί καταφύγιο, με τα δεδομένα του νομοθέτη, σημαίνει ότι χάνεται η παρουσία του αδέσποτου μέσα στην ελληνική επαρχία. Αυτό σημαίνει ότι σπάει η αλυσίδα στην πανίδα. Αυτό σημαίνει ότι αν τα αδέσποτα εκλείψουν, όπως έλεγε και ο κτηνίατρος ο Παπαλεξίου σε μια σύσκεψη στον Δήμο «Να περιμένετε τις αλεπούδες και τους λύκους στα σπίτια σας». Κανείς δεν το αντιλαμβάνεται. Δεν είπαμε να υπάρχουν 100 αδέσποτα. Επιβάλλεται να υπάρχουν όμως 15 μέσα στην πόλη, όπως σήμερα.

 -Ένα σχόλιο για τους Ελασσονίτες Εθελοντές Ενεργούς Πολίτες;

-Αισθάνομαι δικαιωμένος που στήριξα την Κατερίνα Τζουανάκη για πρόεδρο σε μια πολύ δύσκολη περίοδο που βίωνε το κίνημα. Οι Ελασσονίτες Εθελοντές θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όσο θα υπάρχουν ενεργοί πολίτες. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μετατρέπουν την ιδέα, την ενέργεια σε ύλη και πράξη. Όσο θα υπάρχουν δημιουργοί…

 -Είπες αισθάνεσαι γεμάτος…

-Φεύγω γεμάτος και ήρεμος. Ήδη από το 2019 όταν έφυγα από τον σύλλογο, έφυγα γεμάτος. Σήμερα φεύγω και πιο ήρεμος.

-Αυτό που μου έλεγες κατ ιδίαν;

-Ναι. Επιστρατεύτηκα στην ουσία από τον Δήμο Ελασσόνας. Και έκανα ότι μπορούσα.

-Σε ευχαριστώ.

-Και εγώ ευχαριστώ και εύχομαι καλούς αγώνες στα παιδιά που συνεχίζουν. Είναι άξια και τιμή μου που συνεργάστηκα μαζί τους.

 Ανδρέας Νικούλης

Photo: Ηλίας Βογιατζής

Εικόνες θέματος από mammuth. Από το Blogger.