Συγκλονίζει ο Αντώνης Λιάνος: Τρία εκατοστά καρκίνου αρκούν για να σε αλλάξουν

Τον γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την δημοσιογραφία, τον εθελοντισμό, την πολιτική, τον αθλητισμό. Αυτήν την φορά τον συναντάμε διαφορετικά, μας ανοίγεται με έναν τρόπο, που δύσκολα θα τολμούσαν οι περισσότεροι να ανοιχτούν και να μιλήσουν. 

Τον Νοέμβριο του 2019 ο Αντώνης Λιάνος υπέστη πνευμονική εμβολή και απανωτά καρδιοαναπνευστικά εμφράγματα. Επέζησε και όταν νόμιζε πως όλα τα άσχημα είχαν λάβει τέλος, ο καρκίνος του χτύπησε την πόρτα. Διαγνώστηκε με καρκίνο του όρχεως και ξεκίνησε ένας νέος «Γολγοθάς» πριν τελειώσει ο πρώτος. 

Ένα χρόνο μετά δέχτηκε να μας μιλήσει, αποφασίζοντας να κάνει γνωστή την εν λόγω ασθένεια και να ευαισθητοποιήσει την νεολαία να προχωρήσει σε πρόληψη, ώστε να σωθεί από τον καρκίνο του όρχεως, που τα τελευταία χρόνια μαστίζει τη χώρα και προκαλεί προβλήματα σε νεαρούς σε ηλικία άνδρες που δεν γνωρίζουν…:

 -Νιώθεις εντάξει για να μιλήσεις;

-Νομίζω ότι είμαι καλύτερα από κάθε άλλη φορά.

-Θέλω να σε ευχαριστήσω γιατί ξέρω πως για έναν άνδρα, που τυγχάνει να διαγνωστεί με καρκίνο στους όρχεις, είναι θέμα δύσκολο στο να το διαχειριστεί και σε σχέση με την ίδια την κοινωνία, αποτελεί ίσως και προσωπικό “ταμπού” και οι περισσότεροι ντρέπονται να εκφραστούν και να μιλήσουν.
-Είναι όντως ένα ζήτημα «περηφάνιας» για τους άντρες και σκέφτονται πως αν αποφασίσουν να μιλήσουν, ίσως να χαρακτηριστούν «ανάπηροι» κατά κάποιο τρόπο ή σκέφτονται πως να είναι η επόμενη μέρα που θα βγουν έξω στη κοινωνία, αν την προηγούμενη το έχουν δημοσιοποιήσει. Υπάρχουν άντρες που μετά το χειρουργείο, χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη, κάνουν καιρό να το ξεπεράσουν, θέλουν στήριξη και αισθάνονται πάρα πολύ περίεργα.

 -Το σύνδρομο του «τι θα πει ο κόσμος» δηλαδή.

-Κάπως έτσι. Νομίζω όμως πως αν δεν μιλήσουμε, αν το καταπιούμε, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να υποφέρουμε ακόμη περισσότερο. Η αλήθεια σε απελευθερώνει όσο σκληρή και αν είναι. Εγώ σήμερα μιλάω και για όλα εκείνα τα παιδιά που θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν. Τους εκπροσωπώ και είναι τιμή μου.

-Πως ακριβώς το κατάλαβες ότι υπάρχει πρόβλημα;
-Δεν το κατάλαβα. Πήγα για έναν καθιερωμένο έλεγχο στο Πανεπιστημιακό και ένας βιοχημικός αλλά και καρκινικός δείκτης, ταυτόχρονα, που για τις γυναίκες αποτελεί ευλογία να τον δουν ανεβασμένο, σε εμένα αποτέλεσε την αιτία για να αλλάξει η ζωή μου.

-Εξήγησε μου.
-Ο αιματολογικός δείκτης της «Β-Χοριακής», η Χοριακή Γοναδοτροπίνη είναι ένας δείκτης που μια γυναίκα θα της δώσει τα πρώτα δείγματα εγκυμοσύνης. Στους άντρες συμπεριφέρεται διαφορετικά. Δείχνει μια εικόνα που αν είναι ανεβασμένος, ίσως υπάρχει θέμα στον όρχι με όγκο που αναπτύσσεται με καρκινικά κύτταρα μαζί. Μαζί με άλλους δύο δείκτες, την Γαλακτική Αφυδρογονάση και την Α-Φετοπρωτεινή. Ο δείκτης λοιπόν της Β-Χοριακής ήταν ανεβασμένος, με παρέπεμψε η γιατρός μου στον χειρούργο ουρολόγο μου και μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, όπου προχώρησε σε υπέρηχο, άλλαξαν όλα.

-Θυμάσαι τις πρώτες στιγμές;
-Θυμάμαι τον Σάκη, τον γιατρό και φίλο μου πλέον, να κάνει έναν μορφασμό περίεργο και να μου λέει «Έχουμε ένα εύρημα, βάλε τα χέρια σου να το πιάσεις».

 -Δεν ξέρω τι πρέπει να ρωτήσω τώρα. Πως αντέδρασες;

-Σηκώθηκα και επειδή με είχε πιάσει κρύος ιδρώτας ζήτησα να πάω στο μπάνιο. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, έριξα νερό στον αυχένα μου και στο πρόσωπο και είπα: «Αντώνη προχώρα. Δεν θα κάνεις πίσω».

-Πως ήταν η ψυχολογία σου;

-Όσο και να σου φαίνεται παράξενο ήμουν καλά. Κατέβασα διακόπτες στον εγκέφαλο και αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που κοιτάχτηκα στον καθρέφτη αποτέλεσαν και την επανεκκίνηση για τη πορεία προς το άγνωστο. Στη κυριολεξία άγνωστο όμως.

-Σου εξήγησε ο γιατρός σου δηλαδή ότι θα έπρεπε να μπεις σε κάποια διαδικασία;
-Καθίσαμε στο γραφείο και μου είπε ότι αν η μαγνητική δείξει την ίδια εικόνα, θα μπούμε για χειρουργείο και ορχεκτομή. Ότι στη συνέχεια θα ακολουθήσει βιοψία και ίσως χημειοθεραπευτικό σχήμα.

-Στο άκουσμα της χημειοθεραπείας πως αισθάνθηκες;
-Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Παρόλα αυτά ο Σάκης έκανε κάτι που αποδείχτηκε ιδιοφυές στη συνέχεια. Δεν είπε ποτέ «έχουμε καρκίνο». Ποτέ. Έλεγε πάντα «έχουμε ένα εύρημα». Μόνο όταν τελείωσαν όλα και τον ρώτησα «Τελικά καρκίνος δεν ήταν το αμιγές σεμίνωμα που έδειχνε η παθολογοανατομική ανάλυση;», τότε μόνο μου είπε «Ναι, αλλά τελείωσε, μην ανησυχείς».

 -Μέχρι να φτάσεις στο χειρουργείο;

-Προσπάθησα από την πρώτη βραδιά να μάθω τι έχω. Άνοιξα το google και απλά πληκτρολόγησα. Από το τι συμβαίνει στο σώμα μου, πως πραγματοποιείται ένα χειρουργείο, πόσο διαρκεί, ποια θα είναι η αποκατάσταση, αν θα έχω θέματα μετά το χειρουργείο, τι πιθανότητες υπάρχουν να μπω σε χημειοθεραπείες, ακόμη και τι παρενέργειες έχουν τα συγκεκριμένα χημειοθεραπευτικά σχήματα.

-Αυτό σε βοήθησε;
-Και ναι και όχι. Από τη μία γνώριζα πλέον τον πιθανό δρόμο με τους παραδρόμους του, από την άλλη συσσωρεύτηκε άγχος μέσα μου, που δεν το έβγαζα προς τα έξω. Προσπαθούσα να κρατήσω το μυαλό μου συγκεντρωμένο στο κάθε βήμα. Ανέλυα συνεχώς με τον εαυτό μου και προσπαθούσα με την οικογένεια και δύο-τρεις φίλους να εξωτερικεύω τη πιθανή διαδρομή που θα μου προέκυπτε από τα αποτελέσματα της βιοψίας. Ψυχοφθόρο μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε όλο αυτό, βέβαια. Αλλά δεν υπάρχει και άλλος τρόπος. Αλλοιώνεσαι Αντρέα… Θυμάμαι τον Σάκη να μου λέει: «Άμα δώσεις για ογκολογία, παίρνεις διδακτορικό». Για τόσο διάβασμα μιλάμε.

 -Και μπαίνεις χειρουργείο με lockdown;

-Είμαι έτοιμος να χειρουργηθώ στο Πανεπιστημιακό, βγαίνει ο Μητσοτάκης και ανακοινώνει lockdown. Και βρίσκομαι 7 το πρωί στο ΙΑΣΩ και δεν αφήνουν ούτε τον πατέρα μου να μπει μέσα να με συνοδεύσει. Θυμάμαι περπατούσα μέσα στο κρύο, φύσαγε από παντού και έλεγα μέσα μου «Απλά προχώρα».

-Δηλαδή χειρουργήθηκες μόνος;
-Με τους δύο ιατρούς-καθηγητές και τρεις νοσοκόμες που μου είπαν «Καλή σας τύχη κύριε Λιάνε».

-Φοβόσουν;
-Όχι. Ήμουν σε μια απάθεια. Ήμουν συγκεντρωμένος και πειθαρχημένος μέσα μου. Οι γιατροί ανησυχούσαν για την καρδιά, λόγω της εμβολής που πέρασα, αν θα ξύπναγα μετά την ολική νάρκωση, αν θα άντεχε η καρδιά μου. Ξύπνησα και πολύ νωρίτερα. Με χτύπησε στο πόδι απλά ο καθηγητής ο κ. Τζώρτζης και μετά ήρθε θυμάμαι ο Σάκης ο Καραθανάσης και έκατσε όλο το βράδυ μαζί μου, σαν οικογενειακός συνοδός και μιλούσαμε για γυναίκες, για ξενύχτια, γελούσαμε και στο δίπλα το κρεβάτι με κοιτούσαν παράξενα. Σου λέει «αυτός αφαίρεσε όγκο και είναι με το χαμόγελο». Και ο άλλος δίπλα είχε κάνει λαπαροσκόπηση για χολή.

-Δηλαδή σαν να πήγες για αφαίρεση χολής και εσύ.
-Ακριβώς. Εξάλλου είχα ζητήσει με την αφαίρεση του όρχι, να μου τοποθετήσει ένα πρόθεμα ώστε να μην υπάρχει καμία διαφορά στην εξωτερική εμφάνιση. Του είχα πει του Σάκη χαριτολογώντας «Εγώ με δύο μπήκα, με δύο θα βγω» και αντιλήφθηκε ότι η ψυχολογία μου ήταν κάτι που προστάτευα γιατί αυτή μου έδινε δύναμη. Σε πέντε ώρες ήρθε ένας νοσοκόμος και μου είπε: «Σήκω περπάτα». Την επόμενη μέρα πήρα εξιτήριο νωρίς το πρωί, έκανα μία φορά αλλαγή στις γάζες στον Σάκη στο ιατρείο του και όταν ο Covid-19 θέριζε και φόβιζε, μου έδωσε εντολή να αλλάζω μόνος μου τα πάντα στο σπίτι. Ο Καραθανάσης μου έδωσε την δυνατότητα να γιατρέψω μόνος μου τον εαυτό μου. Μου είπε «Μόνος σου, δεν έχεις τίποτα».

-Δηλαδή είχες να αντιμετωπίσεις και Covid-19 και την αποθεραπεία από το χειρουργείο;
-Έμεινα εσώκλειστος σχεδόν με ότι πέρασα μέσα σε σπίτι και νοσοκομεία πάνω από τέσσερις μήνες. Η Βάσω, η μάνα μου, ερχόταν και μου άφηνε φαγητό έξω από το σπίτι και έφευγε. Φοβόντουσαν όλοι μην κολλήσω κορωνοιό και ταυτόχρονα ταλαιπωρηθώ και αρχίσουν άλλα προβλήματα. 

-Και τι έκανες μέσα στο σπίτι;
-Μπορεί να γελάσεις αλλά έπαιζα στο κινητό συνέχεια τάβλι. Μέρα-νύχτα. Επειδή το σώμα μου είχε ξεκουραστεί πλήρως, πλέον δεν είχα ανάγκη τόσο τον ύπνο. Είχα και τον Θοδωρή τον Βαρελά που μου έλεγε: «Η ψυχολογία είναι το παν. Δες κωμωδίες, απόλαυσε σάτιρα που σ αρέσει. Γέλα!» και αυτό έκανα. Ο Φιλιππίδης στο «50-50», ο Μπέζος στο «Εκείνες και Εγώ», οι Ράδιο Αρβύλα, ο Λαζόπουλος, ο Τσάκωνας, ο Τσουβέλας, ο Ράπτης, ο Τζίμης  Πανούσης ήταν η παρέα μου. Καθόμουν στο κρεβάτι και απλά γελούσα.

-Τι σου έλειπε;
-Ένας αδεσποτάκος, ο «Ζήσης» που περπατούσαμε μαζί.

-Δεν έβγαινες ποτέ;
-Παρότι είχα απαγορευτικό από τους γιατρούς, έκανα μερικές εξόδους. Η μία από αυτές ήταν εκεί που ο Στέλιος ο φίλος μου, μου είπε: «Δεν πας καλά μα@@@». 

-Τι έκανες;
-Είχαμε σύσκεψη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πέντε λεπτά πριν μπω στη σύσκεψη, είχα πάρει τα αποτελέσματα της μαγνητικής που δεν ήταν καλά. Και αφού μίλησα με τον Σάκη για τρία λεπτά, λέγοντάς του «Κανόνισε να χειρουργηθώ», πήγα κανονικά στη σύσκεψη και άκουγα τα συντρόφια να λένε για την μετεξέλιξη του κόμματος, την διεύρυνση και τα συναφή. Ο Στέλιος μου έλεγε «Ρε τράβα σπίτι, να ηρεμήσεις» θεωρώντας πως ήμουν ταραγμένος. Εγώ του απάντησα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το σπίτι μου, δεν σε καταλαβαίνω, έχουμε να δώσουμε μάχες εκεί έξω». Και το εννοώ. Όσο με στήριξαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελασσόνα, δεν με στήριξαν άλλοι που γνώριζαν.

-Το πρόβλημα, πρόβλημα αλλά η καψούρα-καψούρα…
-Υπήρχε περίπτωση μία μα@@@..... τριών εκατοστών να μου βάλει stop στα όνειρα;

-Βγαίνει η βιοψία. Πως νιώθεις;
-Η βιοψία άργησε. Αυτό με τσάκισε. Όλα τα προβλήματα που απέκτησα στο ψυχολογικό κομμάτι στη συνέχεια, ήταν εξαιτίας της καθυστέρησης της βιοψίας. Που σωστά είχε καθυστερήσει αλλά πραγματικά με σμπαράλιασε. Είχα βγει και περπατούσα καθημερινά, αφού είχα αναρρώσει αλλά πολλές στιγμές ήμουν στα χαμένα. 

-Δηλαδή;
-Ένα είναι το χειρότερο πράγμα στους ασθενείς. Ένα πράγμα μπορεί να σε φάει, να σε αλλοιώσει, να σε διαλύσει, να περπατάς και να είσαι σαν τα ζόμπι, χαμένος σε άλλο σύμπαν. Η αναμονή. Η αναμονή για μια βιοψία, η αναμονή για τα αποτελέσματα βιοχημικών εξετάσεων που γίνονται ανά τρίμηνο, η αναμονή για μια αξονική ή μαγνητική που κάνει να βγει ένα 24ωρο και αυτό το 24ωρο είναι κόλαση. Όλοι σου λένε «Όλα θα είναι μια χαρά, δεν θα έχεις τίποτα, θα το δεις» και εσύ βλέπεις όλα τα αντίθετα μέσα σου, έξω σου, γύρω σου. 

-Τι σκέφτεσαι;
-Τι άλλο θα έχει ο δρόμος μπροστά. Πόσο ακόμα άγνωστο θα πρέπει να γνωρίσεις. Ο φόβος μπορεί να σε παραλύσει. 

-Πως το αντιμετώπισες;
-Είχαμε lockdown. Πήγα και έκατσα στον Άγιο Δημήτριο και παρακολουθούσα την Μεγάλη Εβδομάδα τις λειτουργίες. Ήταν άδεια η εκκλησία και αυτό μου άρεσε. Κάποια στιγμή με φώναξε ο Σεβασμιώτατος στα ενδότερα. Με ρώτησε πως είμαι. Και του είπα «Περιμένω βιοψία». Του εξήγησα τι χειρουργείο είχα κάνει. Μου ευχήθηκε ολόψυχα να πάνε όλα καλά.

-Και πήγαν.
-Ναι. Ήμουν τυχερός. Στο παρά ένα γλύτωσα τα χημειοθεραπευτικά σχήματα. Περπατούσα στο δρόμο και με πήρε ο Σάκης να μου πει πως όλα ήταν θετικά. Κακοήθεια μεν, καθόλου επιθετική δε. Φέρε μου όλα τα λεφτά της γης. Δώσε μου τα καλύτερα, τα ακριβότερα, τα πιο γκράντε! Δεν αξίζουν μία μπροστά στη στιγμή, που κοίταζα το ηλιοβασίλεμα και έλεγα «Ναι» μέσα μου, «Τελείωσε». 

-Δεν ξέρω εδώ τι να πω.
-Θα σου πω εγώ. Στάθηκα τυχερός. Άλλοι φίλοι μου, αφαίρεσαν τους όρχεις, πέρασαν χημειοθεραπευτικά σχήματα δύσκολα, αφαίρεσαν λεμφαδένες, ζήσανε τη κόλαση στο έπακρο. Και είναι εδώ. Αυτοί είναι παλικάρια. Εγώ στάθηκα τυχερός. Ανταμώνω μαζί τους και είμαστε με το χαμόγελο γιατί μας ενώνει το ίδιο συναίσθημα, η ίδια ιστορία.

-Πόσο καιρό σου πήρε να συνέλθεις;
-Έξι μήνες ψυχολογικά.

-Στο σεξουαλικό κομμάτι; Είναι ένα δύσκολο θέμα, νομίζω.
-Δεν είχα θέμα εκεί. Το πρόβλημα δεν το είχα ψυχολογικά για το αν μπορώ να λειτουργήσω, όπως το αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά που περνάνε αυτή τη διαδικασία. Το πρόβλημα για μένα ήταν ότι έγινα φοβικός για κάποιο διάστημα, ότι έπιανα, ακόμη και μια ελιά, σκεφτόμουν ότι μπορεί να ήταν ένας νέος καρκίνος. Κάποια στιγμή πέρασα σε μια εβδομάδα λαρυγγοσκόπηση, πρωκτοσκόπηση, εξετάσεις στη γλώσσα, στο σώμα, στο στήθος, στα μάτια. Νόμιζα πως κάτι έχω. Εξέταζα το σώμα μου, το ψηλάφιζα παντού. Κόντεψα να γίνω μανιακός.

-Και πως «λύθηκαν τα μάγια»;
-Άρχισα να εργάζομαι πολλές ώρες. Εργασιοθεραπεία, τάβλι στο ίντερνετ, κωμωδίες και ύπνος. Ώσπου μία ημέρα πήγα στη θάλασσα και απλά έπεσα μέσα. Λυτρώθηκα, άδειασα, ξέσπασα. Σταμάτησα να φοβάμαι ότι μπορεί να ζήσω έναν τυραννικό θάνατο. Δεν τον φοβήθηκα ποτέ τον θάνατο. Αλλά δεν τον ήθελα έτσι. Δεν θεωρώ ότι μου άξιζε με τέτοιο τρόπο.

-Σκέφτηκες να πεις «Γιατί σε εμένα;»
-Όχι. Τι πάει να πει «Γιατί σε εμένα»; Και τι να ευχόμουν; Να το βίωνε κάποιος άλλος; Αφού σε μένα έλαχε, εγώ θα το βίωνα. Σου είπα άλλοι περάσανε και περνάνε πιο δύσκολα. Δεν έχουν διάγνωση για σεμίνωμα αλλά για μη σεμίνωμα, για τεράτωμα. Αφού έπρεπε να το περάσω, θα το περνούσα. Πίσω ούτε για να πάρεις φόρα σε τέτοιες περιπτώσεις.

-Αποφάσισες να το δημοσιοποιήσεις. Γιατί;
-Όχι πάντως για να με λυπηθούν. Θα στο πω απλά. Ο καρκίνος στους όρχεις όσον αφορά την πρόληψη είναι μηδαμινός στην Ελλάδα. Παιδιά από την ηλικία των 8 έως και τα 35 κινδυνεύουν να νοσήσουν και δεν το γνωρίζουν ούτε οι γονείς τους ούτε τα ίδια τα παιδιά, ούτε οι περισσότεροι παιδίατροι. Η πρόληψη στον καρκίνο του μαστού στις γυναίκες αγγίζει το 95% στην Ελλάδα. Και σώζονται γυναίκες και κορίτσια και ζουν. Ο καρκίνος του όρχεως είναι ιάσιμος στο 95% για να μην πω παραπάνω αλλά η πρόληψη του, επαναλαμβάνω είναι στο 1%. Δεν είναι κρίμα για δύο λεπτά υπέρηχο στους όρχεις μας, μία φορά το χρόνο να κινδυνεύσουμε να πεθάνουμε, εάν δεν πραγματοποιήσουμε αυτήν την επίσκεψη στον ουρολόγο μας;

-Η πρόληψη σώζει.
-Ακριβώς. Τρεις βιοχημικοί δείκτες σε αιματολογικές εξετάσεις και ένας υπέρηχος δύο λεπτών. Και νικάς τον καρκίνο. Τον προλαβαίνεις. Δεν του αφήνεις το περιθώριο να σε τελειώσει ύπουλα και αθόρυβα. Γιατί αυτό κάνει. Ποντάρει στην δική σου απερισκεψία. Στο κόμπλεξ σου. Στο ταμπού σου όπως είπες στην αρχή. Ποντάρει εκεί και μόνο. Αν του δώσεις το δικαίωμα να επεκταθεί, έμπλεξες. Η πρόληψη σώζει.

-Τρία πράγματα που δεν θα ξεχάσεις.
-Όταν μου τον διέγνωσε ο Καραθανάσης στο ιατρείο του και πήγα στο μπάνιο να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου, όταν βγήκε η βιοψία και ανέπνευσα, όταν άρχισα να διαχειρίζομαι την αναμονή των εξετάσεων. 

-Κάτι τελευταίο που θα ήθελες να μου πεις;
-Και με έναν όρχι ο άνδρας αναπαράγει και κάνει οικογένεια, έχει τεστοστερόνη, έχει δυνάμεις. Αν μάλιστα τοποθετήσει και έναν πλαστικό όρχι, έχει δύο και μετά το χειρουργείο. Εκεί μπορεί να γράφει τα πάντα και όσους τον πρήζουν στην καθημερινότητα. Γιατί η ζωή είναι μικρή. Αρκούν τριάντα δευτερόλεπτα και τρία εκατοστά για να σου αποδείξουν ότι μόνο πανίσχυρος δεν είσαι, είσαι απλά άνθρωπος και δεν είσαι ανίκητος. Τρία εκατοστά αρκούν για να σε αλλοιώσουν, να σε αλλάξουν. Αλλά και να σου αποδείξουν πως όταν τα πετάξεις από πάνω σου, ότι δεν σε σκότωσε πια, σε έχει κάνει πιο δυνατό.

-Σε ευχαριστώ.
- Μην φοβάστε να πάτε στο γιατρό. Έχουμε εξαιρετικούς επιστήμονες το έχω ξαναπεί. Μην περιμένετε να φτάσει ο οργανισμός σας στο έσχατο σημείο για να χτυπήσετε τη πόρτα ενός γιατρού, ενός μικροβιολογικού κέντρου. Μπορεί τότε να είναι πολύ αργά και να σας περιμένει «Γολγοθάς». Με την πρόληψη, σας περιμένει μια υπέροχη ζωή, μικρή αλλά θαυματουργή! Να χαμογελάτε! Και όταν σας λένε πως τα προβλήματα είναι οικονομικά, γκομενικά, επαγγελματικά, οικογενειακά, να τους υπενθυμίζετε πως αυτά δεν είναι προβλήματα. Είναι προβληματισμοί. Τα προβλήματα βρίσκονται μέσα στα νοσοκομεία, στις αίθουσες αναμονής για χημειοθεραπείες, στα ογκολογικά κέντρα, στα χειρουργεία. Αγαπήστε τον εαυτό σας. Μία ζωή έχετε. Η μάνα σας, δεν σας ξαναγεννά. Εγώ ευχαριστώ από καρδιάς.

Tου Ανδρέα Νικούλη
Photo: Γιώργος Κουρνούτης

Εικόνες θέματος από mammuth. Από το Blogger.